domingo, 27 de mayo de 2012

Camino eterno.



La soledad infinita se cierne sobre mí. Estoy rodeado de desierto. Decido levantarme. Cada paso me abrasa las plantas de los pies, pero es lo único que me queda. Seguir o morir. Lo segundo no es un opción sino una derrota. Cada minuto es una eternidad y mi mente comienza desvariar. Empiezo a ver sombras de mi pasado que había decidido olvidar y que ahora aparecen nítidas a mi lado. Estas me animan a seguir... No lo entiendo... ¿Por qué ahora me animan a seguir cuando los conocí me hicieron la vida imposible deseando morir?

Porque ellos te han hecho ser como eres. Su visión hace que te esfuerces como en aquellos tiempos me dijo, ahora, mi padre. Las imágenes de seres queridos e indeseables se iban sucediendo con desorden en mi mente mientras seguía en el desierto paso a paso.

Lo que me había hecho llegar hasta allí era la necesidad de superar a aquellos que hicieron mi vida una mierda para restregárselo por la cara. Ver sus caras mientras caminaba me hacía pensar lo mucho que deseaba sobrevivir para al fin dejar de verlos y ver a los que de verdad me importan, mi familia, amigos... Ellos, los necesito. Ahora es lo que más ansío y es lo que me da fuerza para avanzar.

El desierto no se termina y no sé donde me encuentro. Voy a sentarme. Estoy demasiado cansado. Al sentarme apareció a mi lado mi abuelo sentado también en el sofá de su casa levantándose con el bastón y diciéndome: "Ves lo bien que camino. A ver si tú eres capaz de hacerlo". Yo me levanté acompañándolo a pasear mientras me contaba batallitas de cuando era joven. Pues con la edad que tiene camina un montón pensé yo y al girarme desapareció. Solo otra vez. Yo contra el destino. ¿Cuántas veces lo había desafiado? Ninguna. Siempre me ha ganado y aquí estamos otra vez cogidos, un mano a mano eterno, que solo termina con la muerte aunque yo me resisto... Quiero dejar de ver a mis peores enemigos y ver mi familia y este es un camino que tengo que recorrer solo. Sin ayuda de nadie ya que no hay nadie que me pueda ayudar. Cuando entendí eso dejé de quejarme por las heridas en mis pies descalzos y seguí avanzando.

Llegó la noche. Acompañado por las estrellas seguí caminando mirando hacia el cielo y vi una estrella fugaz y siguiendo su estela divisé unas luces que indicaban humanidad. Seguí caminando ansiando que esa visión fuese real.

Me encontré rodeado por mi familia celebrando alguna fiesta todos contentos y bebiendo aunque noté algo raro en aquella escena maravillosa. Me miré los pies e iba descalzo y llenos de arena pero tal era mi alegría que no le di importancia porque estaba con mi familia de nuevo y nadie podía arrebatármelo. Cuando terminó la fiesta me invitaron a seguir con ellos toda la eternidad.

Reflexiones de una noche de insomnio.

lunes, 21 de mayo de 2012

Cumpleaños


En que no ho pareixi el número que hi ha damunt la tarteta
és 22=2 i 1+1. XD. Coses de ma mare.



Ara fa 4 dies vaig fer 22 anys. Va ser un dia molt divertit. No sé si se nota la ironia. Vaig estar tot lo dia per Palma, 8 hores de classe... és el pitjor dia per jo ja que és quan tenc més classes. Després vaig celebrar el dia amb els meus amics anant a prendre algo, no massa estona que tots estàvem rebentats. Tot ens havíem aixecat prest.

Al dia següent vaig tenir a tots els padrins a dinar, que és una sort tenir-los a tots perquè molta gent no ha tengut el privilegi de conèixer-los a tots. Vàrem estat per allà fent feina mentre els padrins miraven i mandaven que no sé si era pitjor. Sí, era molt pitjor XD.

Tot això venia perquè cada any me’n record del meu 18è aniversari i el llibret amb escrits que me varen fer tots els meus amics d’aquella època. Me’n record que aquell any res m’anava bé i ni m’esperava una festa perquè no me la mereixia... tota la setmana vaig estar pensant que faria els meu devuit anys i no necessitava res perquè tanmateix no feia res bé. Sí, era una època bastant dolenta per jo i ara que ho pens segurament estava un poc deprimit. I quan me n’anava cap a la finca encara no m’ho creia, els meus amics i la meva família m’havien organitzat una festa pel meu aniversari. OMG vaig pensar. Vaig quedar flipant. Era impossible, com podia ser que allò estàs ocorrent. La realitat de tot això és que la gent t’estima ho facis bé o malament i quan menys t’ho esperes te sorprenen.

I el que en realitat volia dir és que me’n record de totes aquelles persones que han estat per jo, estan per jo i estaran per jo, que no les oblid, però que cadascú ha seguit el seu camí i no hi ha res a fer més que esperar a tornar a coincidir en un futur i que aquella amistat que algun dia vàrem tenir ens mantengui units en tornar-nos a trobar i que no faci que quan ens vegem girem la cara cap a una altra banda per no saludar-nos.

Reflexions d’una nit d’insomni.

domingo, 6 de mayo de 2012

Molts d’anys MAMÁ!!!!!


Qui ho diria que ja ha arribat el teu dia... Tothom necessita un dia per celebrar que ha aconseguit algo extraordinàriament meravellós com som nosaltres, els teus fills. Ningú sap les hores que t’has passat preocupada per nosaltres i que no hem vist, les vegades que t’hem vist contenta quan tenies games de plorar, tot perquè no ens preocupàssem i poguèssem seguir amb tranquil·litat la nostra vida.

I ara te toca disfrutar del teu dia o del que queda, tancada perquè plou però amb la millor companyia que és la teva família. Hi ha vegades que ens trauries a tots a defora per estar més tranquil·la, d’altres que ens tendries a tots només per veure’ns un poc més perquè a jo no me veus el pèl, bé i ara menos perquè ahir me’l vares tallar XD (és un carita sonriente, no t’equivoquis com u papá)

Ja saps que podria seguir escrivint però m’estim més demostrar-t’ho amb persona que és més personal. I que dir més... ah... sí...

MOLTS D’ANYS!!!!